16 دسامبر 2025 - محققان در مطالعه ی جدیدی که در مجله ی Diabetes Care منتشر شده است، به این نتیجه رسیده اند که احتمال رسیدن به مراحل بالاتر سندرم قلب- کلیه- متابولیک(CKM) در میانسالی، چنانچه شاخص توده بدنی(BMI) فرد از حالت طبیعی در کودکی به اضافه وزن در بزرگسالی تغییر کند، افزایش می یابد.
سلامت کاردیومتابولیک، در بلند مدت به طور قابل توجهی تحت تأثیر تغییرات BMI از دوران نوزادی تا بزرگسالی قرار دارد. متخصصان می‌گویند سندرم قلب- کلیه- متابولیک(CKM) مجموعه ای از مشکلات سلامتی است که در اساسی ترین «سیستم های بدن» رخ می دهد. این سندرم مجموعه ای از اختلالات مرتبط شامل نارسایی قلبی، آسیب کلیوی و تغییرات متابولیک(از جمله چاقی و دیابت) است و در افرادی که با افزایش سن اضافه وزن می یابند یا وزن اضافه ی خود را حفظ می کنند، شایع تر است. پایش روند BMI می تواند اثرات بلند مدت چاقی دوران کودکی بر پیامدهای سلامت در میانسالی را آشکار کند و بینش مهمی دربارهٔ تجمع زودهنگام خطر ارائه دهد.
دانستن اینکه تغییرات وضعیت وزن چگونه بر سندرم CKM اثر می گذارد، می تواند به شناسایی زودتر جمعیت های آسیب پذیر کمک کند و به اقدامات پیشگیرانه ای منجر شود که هدفشان کاهش بار بیماری های مزمن است. بنابراین، محققان در این مطالعه روابط بین سندرم CKM در میانسالی و اجزای آن را با تغییرات شاخص توده ی بدنیاز کودکی تا بزرگسالی بررسی کردند.
در این پژوهش، محققان ۱۹۹۷ فرد ۶ تا ۱۸ساله را به مدت ۳۶سال تا میانسالی (میانگین سنی ۴۸٫۱۲سال) در قالب مطالعهٔ «فشار خون نوجوانان هانژونگ» پیگیری کردند. بر اساس تغییرات BMI از کودکی تا میانسالی، شرکت کنندگان به چهار گروه تقسیم شدند:کنترل، بروز یافته، مزمن، و بهبود یافته.
در مراحل اولیهٔCKM (۰–۱)، فقط عوامل خطر یا مشکلات خفیف قلبی‌عروقی وجود دارد. در مرحلهٔ میانی (۲)، علاوه بر مشکلات قلبی عروقی، نشانه های بیماری کلیوی هم اضافه می شود، و در مراحل پیشرفته (۳–۴)، اختلالات متابولیک نیز به این مشکلات افزوده می شود.
در این مطالعه، روابط بین تغییراتBMI و پیامدهای CKM با استفاده از مدل های رگرسیون چند متغیره ارزیابی شد.
در مقایسه با افرادی کهBMI آنها در تمام دوران زندگی طبیعی باقی مانده بود، افرادی کهشاخص توده ی بدنی آنها در کودکی طبیعی بود اما در بزرگسالی دچار اضافه وزن شدند، احتمال بیشتری برای داشتن مراحل میانیCKM (نسبت شانس 5.19؛ فاصله اطمینان 95٪: 3.15–8.53) و مراحل پیشرفتهCKM (نسبت شانس 6.70؛ فاصله اطمینان 95٪: 3.96–11.33) داشتند. اگر فردی در کودکیBMI بالایی داشت اما این وضعیت تا بزرگسالی اصلاح شده بود، میزان این خطرها به طور قابل توجهی کاهش پیدا می کرد.
در مقایسه با افرادی که BMI آنها همیشه طبیعی بوده، کسانی که BMI طبیعی در کودکی اما اضافه وزن در بزرگسالی داشتند، شانس بیشتری برای ابتلا به ناهنجاری های متابولیک، آلبومینوری، اختلال خفیف عملکرد کلیه و اختلال عملکرد دیاستولیک بطن چپ داشتند.اگر BMI بالای دوران کودکی تا بزرگسالی به حالت طبیعی بازگردد، این خطرها کاهش می یابد.
در مجموع، افزایش احتمال رسیدن به مراحل بالاترCKM در میانسالی با تغییر BMI از طبیعی در کودکی به اضافه وزن در بزرگسالی مرتبط است. در مقابل، افرادی که BMI بالای دوران کودکی آنها تا بزرگسالی اصلاح شده است، خطر مشابهی با افرادی دارند که BMI آنها همیشه طبیعی بوده است.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/adult-weight-gain-from-normal-bmi-in-childhood-raises-midlife-ckm-syndrome-risk-study-160622